Mijn naam is Mirjam van Vroenhoven Holst. Ik ben muziektherapeute en woon en werk sinds 1993 in Portugal, op een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking: APPACDM in Viseu. Tegenwoordig ondersteunen we ook andere doelgroepen, zoals mensen met een meervoudige beperking en mensen met psychiatrische problematiek.

Ik heb snoezelen leren kennen tijdens mijn stage als muziektherapeute bij Watersley, een instelling in Sittard (Limburg). De muziektherapieruimte lag naast de snoezelruimte en in die tijd hielp ik met het maken van cassettebandjes voor de snoezelsessies.

In 1993 kwam ik naar Portugal en mijn partner begon met het verkopen van snoezelmateriaal in Portugal. Ik introduceerde snoezelen op mijn werk en sinds 1998 beschikken wij over een snoezelruimte. Daarmee waren we een van de eersten.

Sinds 2006 geef ik daarnaast dagscholingen in snoezelen voor het bedrijf Sem Barreiras. Tijdens deze scholingen maak ik mensen wegwijs in het gebruik van het materiaal en de mogelijkheden van snoezelen, zowel in standaard- als in op maat gemaakte ruimtes die wij ontwerpen en plaatsen.

Snoezelen is een unieke manier om mensen te benaderen en te begeleiden. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om begeleiders inzicht te geven in de invloed van alle prikkels om ons heen en hoe we de omgeving en activiteiten zo optimaal mogelijk kunnen aanpassen om succesvol te snoezelen.

Snoezelen biedt iedereen de mogelijkheid om op zijn of haar eigen, unieke manier te reageren. Als begeleiders ontvangen we daarbij steeds kleine cadeautjes: verrassende reacties van onze cliënten. We maken mensen blij.

Sinds enkele jaren begeleid ik ook mijn collega’s op het werk bij het snoezelen met cliënten uit hun eigen groepen. Hoe mooi is het om dan geroepen te worden: “Mirjam, kom eens kijken naar de reactie van … op dit materiaal, dat heb ik nog niet eerder gezien!” Ze zijn enorm enthousiast en ik merk dat hun houding naar de cliënten, ook buiten de snoezelruimte, veel humaner wordt en meer gericht is op kleine signalen, warmte en aandacht.

Snoezelen helpt niet alleen de cliënten, maar ook de begeleiders. Hoe mooi is het om daaraan te mogen meewerken.

Praktijkvoorbeeld

Ik ging eens snoezelen met Tita, een jonge vrouw met autisme die niet verbaal is. Vaak loopt zij steeds dezelfde rondjes, en dat deed ze ook tijdens deze sessie. Ik had rustige muziek opgezet en de spiegelbal aangezet. Bij binnenkomst liep ze rondjes door de ruimte. Ik liet haar haar gang gaan en ging zitten naast de knop van de spiegelbal.

Af en toe zette ik de spiegelbal uit, waardoor het draaien en de bewegende lichtpuntjes stopten. In eerste instantie was er geen reactie, maar na een tijdje leek het alsof ze iets begon op te merken. Ze ging uit zichzelf op de grond zitten. Ik ging door met het laten draaien en stoppen van de spiegelbal, waarbij ik de pauzes langzaam steeds iets langer maakte.

Op een gegeven moment strekte ze haar hand uit en wilde ze het licht pakken. Ze reageerde bewust op haar omgeving, was tot rust gekomen, had haar zintuigen gereguleerd en maakte een gerichte beweging naar datgene wat haar aandacht had getrokken.
Wat een prachtig moment om te mogen meemaken.